ongebonden schrijven-reactie op why I blog van Andrew Sullivan

Andrew Sullivan stelt in zijn essay “Why I blog” : Unlike any single piece of print journalism, its borders are extremely porous and its truth inherently transitory. Hij zegt dus dat in tegenstelling tot eender welke gedrukte vorm van media, alleen de blog een transparante en weinig gedefinieerde vorm van jorunalistiek is. Met andere woorden, alleen via een blog kan men volledig vrij zijn in wat men zegt.

 Hiermee ga ik volledig akkoord. Uiteraard is het wel zo dat bloggen een uiterst geschikt medium is voor opinievorming. Je recht om vrije meningsuiting kan volledig botgevierd worden en tevens is die mening volledig van jezelf, en niet gebonden aan eender welke, partij, religie of strekking.

 Dit zou je natuurlijk wel kunnen zeggen van opniestukken in kranten. Columns, voorwoorden, hoofdartikels bevatten allemaal een eigen mening.

 Toch moet men in dagbladen toch steeds oppassen met wat men zegt. Dagbladen zijn nog steeds van een bepaalde strekking en propageren, in steeds mindere maten, een politieke voorkeur. Toch zou je deze stelling teniet kunnen doen door te zeggen dat redacties tegenwoordig meer en meer zelfstandig worden, en niet meer gebonden aan een politieke strekking.

 Blogs zijn dus het medium bij uitstek om zich ongebonden te kunnen uiten, aangezien er geen connectie bestaat tussen de auteur van de blog en diens werkgever.

 Tot slot, om een blog volledig ongebonden te laten zijn, moet er wel aan één voorwaarde voldoen worden. De blogger moet alleen in zijn eigen naam spreken.

Wies Jaspers